Main PageTroubadours' ListingMore Works by Bertran de Born

Mout mi plai quan vey dolenta
La malvada gent manenta,
Qu'ab paratge mou contenta,
E·m plai quan los vey desfar
De jorn en jorn vint o trenta,
E·ls trop nutz, ses vestimenta
E van lur pan acaptar,
E s'ieu ment, m'amia·m menta

Vilas a costum de trueia
Que de gent viure s'enueia,
E quan en gran ricor pueia,
L'avers lo fai folleiar;
Per que·l deu hom l'entremueia
Totas sazos tener vueia
E·l deu del sieu despensar
E far sufrir vent e plueia.

Qui son vilan non aerma,
En deslialtat lo ferma,
Per qu'es folhs qui non l'amerma
Qan lo ve sobrepuiar;
Quar vilas, pus si coferma
E·n tan ferm loc si referma,
De maleza non a par,
Que tot quan cossec aderma.

Ja vilan no deu hom planher,
Si·l ve bratz o camba franher
Ni ren de sos ops sofranher,
Qar vilans, si Dieus m'ampar,
A cel que pus li pot tanher,
Per planher ni per complanher,
No vol del sieu aiudar,
Per c'om deu sos faitz refranher.

Rassa vilana, tafura,
Plena d'enjan e d'uzura,
D'erguelh e de desmezura!
Lur faitz non pot hom durar
Quar Dieu geton a noncura
E leyaltat e drechura;
Adam cujon contrafar:
Dieus lur don mal'aventura!

Amen!