Mout mi plai quan vey dolenta
La malvada gent manenta,
Qu'ab paratge mou contenta!
E.m plai quan los vey desfar
De jorn en jorn, vint o trenta,
E.ls trop nutz, ses vestimenta
E van lur pan acaptar.
E s'ieu ment, m'amia.m menta

Vilas a costum de trueia
Que de gent viure s'enueia!
E quan en gran ricor pueia
L'avers lo fai folleiar.
Per que.l deu hom l'entremueia
Totas sazos tener vueia
E.l deu del sieu despensar
E far sufrir vent e plueia.

Qui son vilan non aerma
En deslialtat lo ferma.
Per qu'es folhs qui non l'amerma
Qan lo ve sobrepuiar.
Quar vilas, pus si coferma,
En tan ferm loc si referma,
De maleza non a par.
Que tot quan cossec aderma.

Ja vilan no deu hom planher
Si.l ve bratz o camba franher
Ni ren de sos ops sofranher.
Qar vilas -- si Dieus m'ampar --
A sel qe pus li pot tanher,
Per planher ni per complanher,
No vol del sieu aiudar --
Enans deu lo fag refranher.

Rassa vilana tafura,
Plena d'enjan e d'uzura,
D'erguelh e de desmezura
Lur faitz non pot hom durar
Quar Dieus geton a noncura
E leyaltat e drechura.
Adan cuion contrafar.
Dieus lur don mal'aventura

Amen.